آریا منش

تقدیم به خانواده محترم دکتر غیومیان:
از پيشمون رفتی...
رفتی اون بالا بالاها...
جايی که ديگه نه ميتونم ببينمت و نه ميتونم بهت بگم که چقدر دوستت دارم... فقط کارم شده با عکسای قشنگت حرف زدن و اونا رو بوسيدن...
ولی خودت کجايی؟ جات يعنی خوبه؟ هميشه به مامان ميگم نکنه اونجا تنها باشه!!! يعنی اونجا کجاس؟ ما رو ميبينه؟ حرفامونو ميشنوه؟ چرا انقدر زود رفتی؟ چرا نذاشتی من ببينمت و بعد بری... ولی تا آخر عمر حسرت دیدنت تو دلم مونده
رفتی پيش خدا... ولی ميدونی بعد از رفتنت چه داغی رو تو دلامون باقی گذاشتی؟ بعد از رفتن تو برای هميشه تو غم فرو رفتم و ديگه نتونستم خودم و از اين غم بيرون بکشم و به خودم بقبولونم که همه ی ما رفتنی ايم... ولی آخه تو خيلــــی زود رفتی...
بعد از رفتنت ديگه حتی از ته دل نخنديدم... ميدونم الآن تو بهشتی و جات خوبه خوبه... اينو همه ميگن... اگه بدونی چقدر دلم گرفته و چه بغضی ميکنم وقتی باهات اينجوری حرف ميزنمو هيچ جوابی در مقابل نميگيرم!!! اگه بدونی که چقدر دلم برای اون خنده هات و اون همه...
از طرف آریامنش